من برات سنگ صبورم

چی شده تنها نشستی

مثل تو از همه دورم

واسه من زندگی سرده

نکنه توهم غریبی

کاش می شد اشکاتو پاک کرد

بمیرم توهم بریدی

چه تبسم قشنگی

وقتی به غم ها بخندی

آخه ارزشی نداره

دل به این دنیا ببیندی

نازنین دنیا همینه

اون که خوب بود بدترینه

نکنه تنها گذاشتت

آخر عشقها همینه

می دونی چقدر عزیزه

قطره سپید شبنم

مثل اون اشکای نازت

رو تن گلهای مریم

عجب از محبت من که در او اثر ندارد

غلط است هر که گوید دل به دل راه دارد

دل من ز غصه خون شد دل تو خبر ندارد

می رسد روزی که بی من روزها را سر کنی

می رسد روزی که تنها مرگ را باور کنی

می رسد روزی که تنها در کنار قبر من

شعرهای کهنه ام را مو به مو از بر کنی

نمي خواهم....

 نمي خواهم به جز من دوست دار ديگري باشي

نمي خواهم براي لحظه اي حتي به فكر ديگري باشي

 نمي خواهم صفاي خنده ات را ديگري بيند

 نمي خواهم كسي نامش،بر لبهاي تو بنشيند

 نمي خواهم به غير از من بگيرد دست تو دستي

 نمي خواهم كسي يارت شود در راه اين هستي

کاش بودی تا دلم تنها نبود

 تا اسیر غصه فردا نبود

 کاش بودی تا برای قلب من

 زندگی اینگونه بی معنا نبود

 کاش بودی تا لبان سرده من

 قصه گوی غصه غم ها نبود

 کاش بودی تا دور دست عاشقم

 غافل از لمس گل مینا نبود

 کاش بودی تا زمستان دلم

 این چنین پور سوز و پر سرما نبود

 کاش بودی تا فقط باور کنی

 بعد تو این زندگی زیبا نبود

بر لبانم سايه اي از پرسشي مرموز

در دلم درديست بي آرام و هستي سوز

راز سرگرداني اين روح عاصي را

با تو خواهم در ميان بگذاردن امروز

گر چه از درگاه خود مي رانيم اما

تا من اينجا بنده تو آنجا خدا باشي

سرگذشت تيره من سرگذشتي نيست

كز سرآغاز و سرانجامش جدا باشي

نيمه شب گهواره ها آرام مي جنبند

بي خبر از كوچ دردآلود انسانها

دست مرموزي مرا چون زورقي لرزان

مي كشد پاروزنان در كام طوفانها

خانه هايي بر فرازش اشك اختر ها

وحشت زندان و برق حلقه زنجير

داستانهايي ز لطف ايزد يكتا

سينه سرد زمين و لكه هاي گور

ميخوام تو رور كه باشي جون بدي تا نميرم

عزيز هم ترانه تو واژه ها اسيرم

ميخوام تو رور كه باشي تو دم دم نفس هام

تو لحظه هاي دردم محكم بگيري دستام...

مي خوام تو رو كه باشي حتي اگه نباشم

حتي اگه تو رويات خيال رفته باشم

ميخوام تو رو كه باشي گم بشي تو وجودم

حتي وقتي نبودي من عاشق تو بودم...

از من بخواه كه باشم كم نيارم تو دستات

پر پر بشم تو حس ناز لطيف چشمات

از من بخواه كه باشم بودن يه رنگه موندن

حست كنم تو رگ هام عين ترانه خوندن

از تو ميخوام كه باشي باشي و باشه ياور

تو لحظه هام بموني تا دم دماي اخر

از تو ميخوام كه باشي تا كه ترانه باشه

اگه يه روز بميرم

اگه يه روز بميرم

اگه يه روز بميرم

رو شونه ي تو باشه....

 یادم مـــیاد روزایی کــــه دنبالت مــی اومـــدم

روی آن شیشه ی تب دار تو را "ها" کردم،

اسم زیبای تو را با نفسم جا کردم،

شیشه بدجور دلش ابری و بارانی شد،

شیشه را یک شبه تبدیل به دریا کردم،

باسر انگشت کشیدم به دلش عکس تو را،

عکس زیبای تو را سیر تماشا کردم 

كي ميتونه بعد از تو محرم رازم بشه

كي ميتونه بعد تو همه نيازم بشه

كي جاتو ميگيره و درد و دلامو گوش ميده

كي ديوونه كردنو مثل چشات خوب بلده؟

بعضي وقتا ميام و يواشكي مي بينمت

وقتي كه غنچه بودي خودم بايد مي چيدمت

كي به جاي من شبا برات لالايي مي خونه

شنيدم اون غريبه قدر تو رو نمي دونه

غريبه تو رو خدا عشقمو... اذيت نكني

قول مردونه بده بهش خيانت نكني...

قول بده چشماي اون هيچ وقت اشك و نبينه

قول بده هيچ شبي چشم انتظارت نشينه...

غريبه...غريبه.............

بگو كه عاشقي هميشه اونو دوس داري

حالا كه يار تويه هيچي واسش كم نذاري

....

دیدم که همان عاشق معشوقه پرستم

یک لحظه به یاد تو در آن کوچه نشستم

                   دیدم که ز سر تا به قدم شوق و امیدم

                   هر چند گل از خرمن عشق نو نچیدم

آن شور جوانی نرود لحظه ای از یاد

ای راحتِ جان و دل من٬ خانه ات آباد

با یادِ رُخَت این دل افسرده شود شاد

                    هرگز نشود مهر تو ای شوخ فراموش

                    کِی آتش عشق تو شود یکسره خاموش

هر جا که نشستم سخن از عشق تو گفتم

با اشکِ جگرسوز٬ دل ِسخت تو سفتم

خاکِ ره این کوچه به خارِ مژه رفتم

                   دل می تپد از شوق که امروز کجایی

                   شاید که دگر باره از این کوچه بیایی

          پندهای عقل دور اندیش را

                 من پذیرفتم که عشق افسانه است

  این دل درد آشنا دیوانه است

          می روم از رفتن من شاد باش

                      از عذاب دیدنم آزاد باش

  گرچه تو زودتر از من می روی

            آرزو دارم ولی عاشق شوی

                       آرزو دارم بفهمی درد را

    تلخی برخوردهای سرد را ...

مثل یک بیت ته قافیه ها خواهم مرد

تو که رفتی همه ی ثانیه ها سایه شدند

سایه در سایه آن ثانیه ها خواهم مرد

شعله ها بی تو ز بیرنگی دریا گفتند 

موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد

گم شدم در قدم دوری چشمان بهار

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

شقایق گفت با خنده نه تب دارم، نه بیمارم

اگر سرخم چنان آتش، حدیث دیگری دارم  
گلی بودم به صحرایی، نه با این رنگ و زیبایی 
نبودم آن زمان هرگز، نشان عشق و شیدایی 
یکی از روزهایی، که زمین تب دار و سوزان بود 
و صحرا در عطش می سوخت، تمام غنچه‌ها تشنه 
و من بی‌تاب و خشکیده، تنم در آتشی می‌سوخت 
ز ره آمد یکی خسته، به پایش خار بنشسته

و عشق از چهره‌اش پیدای پیدا بود

ز آنچه زیر لب می‌گفت، شنیدم، سخت شیدا بود

نمی دانم چه بیماری به جان دلبرش

افتاده بود، اما طبیبان گفته بودندش

 اگر یک شاخه گل آرد، ازآن نوعی که من بودم 
بگیرند ریشه‌اش را، بسوزانند 
شود مرهم برای دلبرش، آندم شفا یابد

چنانچه با خودش می‌گفت، بسی کوه و بیابان را

 بسی صحرای سوزان را، به دنبال گلش بوده 
و یک دم هم نیاسوده، که افتاد چشم او ناگه به روی من

بدون لحظه‌ای تردید، شتابان شد به سوی من 

به آسانی مرا با ریشه از خاکم جدا کرد و 
به ره افتاد و او می‌رفت، و من در دست او بودم 
و او هرلحظه سر را رو به بالاها 
شکر می‌کرد، پس از چندی

هوا چون کوره آتش، زمین می سوخت 
و دیگر داشت در دستش تمام ریشه‌ام می‌سوخت 
به لب‌هایی که تاول داشت گفت: چه باید کرد؟

 در این صحرا که آبی نیست 
به جانم، هیچ تابی نیست 
اگر گل ریشه‌اش سوزد که وای بر من 
برای دلبرم‌، هرگز دوایی نیست

واز این گل که جایی نیست، خودش هم تشنه بود اما
نمی فهمید حالش را، چنان می‌رفت و 
من در دست او بودم، و حالا من تمام هست او بودم

دلم می سوخت، اما راه پایان کو؟ 
نه حتی آب، نسیمی در بیابان کو؟

و دیگر داشت در دستش تمام جان من می‌سوخت 
که ناگه روی زانوهای خود خم شد، دگر از صبر او کم شد 
دلش لبریز ماتم شد، کمی اندیشه کرد، آنگه

  مرا در گوشه‌ای از آن بیابان کاشت 
نشست و سینه را با سنگ خارایی 
زهم بشکافت، زهم بشکافت

اما! آه صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد 
زمین و آسمان را پشت و رو می کرد 
و هر چیزی که هرجا بود، با غم رو به رو می کرد

 نمی دانم چه می گویم؟ به جای آب، خونش را 
به من می داد و بر لب‌های او فریاد 
بمان ای گل، که تو تاج سرم هستی 
دوای دلبرم هستی ، بمان ای گل

و من ماندم نشان عشق و شیدایی 
و با این رنگ و زیبایی

و نام من شقایق شد

 گل همیشه عاشق شد

توی تنهایم همیشه.من تو رو به یاد می آرم

آره تو عزیز ترینی.من به تو نیاز دارم

یاد تو تنهایامو می سوزونه می بره

با تو بودن واسه من.آرزوی آخره

اگه با من بمونی دیگه چیزی نمی خوام

وقتی باشی کنارم صاحب تموم دنیام

کی می گه من و تو باید دلامونو جدا کنیم

بیا تا با همدیگه یه خواهش از خدا کنیم

از خدا بخواهیم همیشه کنار هم باشیم

حتی تو دنیایی که همدیگرونمی شناسیم

وقتی کسی رو دوست داري. حاضری جون فداش کنی

 حاضری دنيا رو بدی فقط يک بار نگاهش کنی.

رو همه چيز خط بکشی حتی رو برگ زندگی.

فقط اونی که عشقته عاشقی رو بلد باشه.

خيلی چيزا رو می شکنی تا دل اون رو نشکنی.

اما صداشو بشنوی شب از ميون دو تا سيم.

فقط خدا نکرده اون يک وقت بهت نگه برو.

بگی که مهتاجشی و به شونه هاش تکيه کنی.

ديگه به چشمت نمياد اگر که ثروتی داری .

به خاطر اون کسی که خيلی برات با ارزشه.

پشت سرت هر چی ميگن چيزی نگی گوش کنی.

وقتی کسی رو دوست داری معنی نميده ديگه ترس

آمدم تا مست و مدهوشت کنم اما نشد

عاشقانه تکیه بر دوشت کنم اما نشد

 آمدم تا از سر دلتنگی و دلواپسی

 گریه تلخی در آغوشت کنم اما نشد

 آرزو کردم که یک شب در سراب زندگی

 چون شراب کهنه ای نوشت کنم اما نشد

 نازنینم، نازنینم

 یاد تو هرگز نرفت از خاطرم

 آمدم تا این سخن آویزه گوشت کنم اما نشد

 شعله شد تا به دل خاکستر احساس تو

 لحظه ای رفتم که خاموشت کنم اما نشد

 بعد از آن نامهربانیهای بی حد وحصر

 سعی کردم تا فراموشت کنم اما نشد

خداحافظ گل لادن، تمومه عاشقا باختن

ببین من گریه هام ا ز عشق، چه زندونی برام ساختن

خداحافظ گل پونه ،گل تنهای بی خونه

لالایی ها دیگه خوابید، به چشمونم نمی شونه

تو این شبهای تودر تو خداحافظ گل شب بو

هنوز آوار تنهایی داره می باره از هر سو

خداحافظ گل مریم ، گل مظلوم پر دردم

نشد با این تن زخمی به آغوش تو برگردم

نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم

از این فصل سکوت و شب ، غم بارون رو بردارم

تو این رویای سر در گم، خداحافظ گل گندم

تو هم بازیچه ای بودی تو دست سرد این مردم

خداحافظ گل پونه، که بارونی نمی تونه

طلسم بغض و برداره از این پاییزه دیوونه

اگرچه گفته اي ترا به خاطرات بسپرم 
 

هنوز هم خيال کن کنار تو نشسته ام
 

مني که در جواني ام به خاطرت شکسته ام
 

تو در سراب آينه شبانه خنده مي کنی
 

من شکست داده راخودت برنده مي کني
 

نيامدي و سالها نظر به جاده دوختم

بيا ببين که بي تو من چه عاشقانه سوختم

رفيق روزهاي خوب رفيق خوب روزها

هميشه ماندگار من هميشه در هنوزها 

صدا بزن مرا شبي به غربتي که ساختي

به لحظه اي که عشق را بدون من شناختي

امشب به یاد تک تک ِ شب ها دلم گرفت
در اضطراب کهنه ی غم ها ، دلم گرفت
انگار بغض تازه ای از نو شکسته شد
در التهاب ِ خیس ِ ورق ها ، دلم گرفت !
از خواندن تمام خبر ها تنم بسوخت ...
از گفتن تمام غزل ها دلم گرفت ...
در انتظار تا که بگیرم خبر ز تو ...
در آتش ِ گرفته سراپا... دلم گرفت !
متروکه نیست خلوتِ سرد دلم ولی
از ارتباطِ مردم ِدنیا دلم گرفت !!

یک رد ِ پا که سهم ِ من از بی نشانی است!
از رد ِ خون که مانده به هر جا ، دلم گرفت
اینجا منم و خاطره هایی تمام تلخ
اقرار میکنم درآمدم از پا ... دلم گرفت ...
نه اینکه فکر کنی دل ، از تو کنده ام !
یا اینکه از  تمنا دلم گرفت !
از لحظه ای که هر دو نگاهم اسیر شد
در امتداد هیچ ِ قدم ها دلم گرفت
از لحظه ای که خیس شدم در خیال تو
آن دم که تنگ شدند نفس ها دلم گرفت

ازین که باز تو نیستی کنار من
ازین که باز خسته و تنها ... دلم گرفت
تکرار می کنم این سطرهای کهنه را ...
تکرار می کنم که خدایا !! دلم گرفت 

خيلي سخته عاشق کسي بشي اما اون حتي ندونه دردتو

از چشات نخونه قصه غمو علت لرزش دست سرد تو

خيلي سخته زندگيت فنا بشه واسه ديدن يه لبخند رو لباش

واسه گفتن از اميد و آرزو تو سياهي غم انگيز شباش

من نيومدم بگم عاشقتم چون از اين حرفا پر گوش همه

اشتباه که ميگن گريه مرد روي زخماي تنش يه مرهمه

من نيومدم بگم تو هم بيا مثه قصه ها بريم از اين ديار

يا که خيلي مهربون يه مدتي واسه من اداي عشقو در بيار

تو ميخواي برنده باشي ميدونم به همه ميگم ببازن جلو پات

هر چي اسپند به آتيش ميکشم تا که چشمت نزنن بشن فدات

تو ميخواي پرنده باشي ميدونم يه نفس هواي خوشبختي ميخواي

خودم آسمون هفتمت ميشم تو فقط بگو ، بگو باهام مي آي  

********************************

نیمه جانی دارم و آن را فدایت می کنم

                                 اشکهای دیدگانم را عطایت می کنم

                                 خوبرویان گرچه مشهورند در دلدادگی

                                  من ولی از جمله خوبان جدایت می کنم

                              تو چون شیرین ومن با تیشه ی عشقت شبی

                                  بیستون سینه ام را خاک پایت می کنم

                                  چشمان من غریق اشک هجران تو شد

                                   با تمام خستگی هایم صدایت می کنم

                                  نازنینا زندگی را بهر چشمان تو باختم

                                 بازهم هر لحظه و هر دم دعایت می کنم

قلب مرا ميان غمت جا گذاشتي  

                                                                    تا در حريم غربت من پا گذاشتی

 رفتي و در سكوت تماشا نموده ام

                                                                    تنهايي ‌‌ِ مرا تو چه تنها گذاشتي

 رفتي و سهم عشق براي دل تو بود

                                                                   سهمي براي اين دلم آيا گذاشتي ؟

  يك بغض كال، يك سبد از درد بي كسي

                                                                   سهم من غريب كه اينجا گذاشتي

  گفتي بهار مي رسد اما دروغ بود

                                                                  در قلب من غمي چو اهورا گذاشتي

 مجنون ديگري شدي و دشت پيش روت

                                                                  من را ميان غصه چو ليلا گذاشتي

   گفتي كه از بهشت نصيبي نبرده اي       

                                                                   آن را تمام گردن حوا گذاشتي

  يك قطره اشك سهم من از روزگار شد

                                                                 در لحظه اي كه پاي به دنيا گذاشتي